پیام وفاق!

هموطنان عزيز! در تحقق مرام مطروحه درين كتاب، چشم اميد ما فقط بسوي ياري خداوند تعالي، همبستگي و همياري شهروندان وطندوست و دارايي هاي طبيعي كشور ماست كه درحقيقت امر گنجينه هاي ملي ما ميباشد. مردم افغانستان سزاوار آنست تا اين گنجينه هاي ملي در جهت رفاه و سعادت ملت و ترقي، شكوفايي و آزادي اين سر زمين مورد استفاده قرار گيرد. كشورما از ثروت هاي سرشار طبيعي برخوردار ميباشد كه، موهبت الهي براي ما به وديعه گذاشته و استفاده معقول و علمي ازين دارايي، حق مسلم مردم اين مرز و بوم است. اما، دريغا كه عوامل ديگري ما را مجال استفاده ازين ثروت ها را نمي دهد تا همواره دست نگر و احتياج ديگران باشيم. درحاليكه اين ملت حق آنرا دارد، كه مانند ساير مردمان جهان در پرتو درخشش خورشيد صلح و رفاه مادي و معنوي در كشور شان، زندگي سعادتمند داشته باشند

 

 

شعار های تایید شده تحصن

1. ما پایگاه نظامی(همکاری طویل المدت استراتژیک) را در سرزمین اسلامی خود نمی خواهیم!
2. مردم مسلمان و مجاهد کشور باید عواقب خطرناک ترور مجاهدان نامور، نخبه گان ملی، بزرگان اقوام و مقامات حکومتی را درک نموده و در برابر دسایس بیگانگان و همدستان داخلی آنها بیداری سیاسی شان را حفظ کنند.
3. ما خواهان خروج کامل قوای خارجی هر چه زود تر از کشور اسلامی مان هستیم. نمی خواهیم که بیشتر ازین ما را بکشند!
4. باید از ظرفیت ها و توانایی قوای مسلح و مردم کشور در دفاع از سرزمین اسلامی مان در برابر متجاوزین استفاده مؤثر و لازم صورت گیرد.
5.  ما طرفدار ریختن خون هیچ افغان در هیچ نقطه یی از کشور خود نیستیم.
6. افغانستان نباید گشتارگاه سربازان خارجی باشد. حکومت های آنها باید سربازان شان را ازین باطلاق هلاکت برهانند.
7. افغانستان نباید بیشتر ازین آزمایشگاه سلاح های مدهش کشور های خارجی باشد.
8. آیا 40 کشور متمدن دنیا بخاطر فقرزدایی یا بر عکس برای افزایش فقر در کشور ما آمده اند؟
9. نظام واقعی اسلامی یگانه حکومتی است که جامعه را بسوی فلاح و رستگاری دنیوی و آخروی رهنمون میگردد.
10. کشور های خارجی باید در برابر ویرانی افغانستان و کشتار بیرحمانه مردم این سرزمین غرامت جنگی بپردازند.
11. معادن افغانستان ملکیت تمامی ساکنان این سرزمین است که باید بخاطر رفاه و آسایش ملت زجر کشیده ما استعمال گردد، نه اینکه بیگانگان از آن نفع ببرند!
12. ما از رییس جمهوری میخواهیم که از خون هموطنان مان که از جانب حکومت ایران تیر باران، و اعدام گردیده اند، باز پرس بعمل آید.
13. مردم از ظلم حکام و زورمندان به ستوه آمده اند، اما رییس جمهور نزد حکومت اش مظلوم است!!! به فریاد ها و اعتراضات مردم اعتنا نمی کند!
14. جامعه جهانی باید از انجام تعهداتش در کنفرانس بُن، که (نابودی تروریزم، امنیت و ثبات، حکومت داری خوب و فقر زدایی) میباشد، برای مردم افغانستان پاسخگو باشد.
15. طی ده سال اخیر، سلاح و مهمات و تجهیزات نظامی از طریق هوا و زمین در اختیار مخالفان نظام گذاشته شده است. چرا مسوولین امور و جامعه جهانی به اعتراضات بعضی از مقامات حکومتی، پارلمان و آگاهان سیاسی- نظامی درین زمینه پاسخ نگفتند؟ آیا این هم یکی از مواد کنفرانس بُن بود؟
16. جامعۀ جهانی که حکومت داری خوب، ثبات سیاسی و تقویۀ قوای مسلح افغانستان را ضمانت کرده اند، بایداز موجودیت تمامی وسایط، اسلحه و تجهیزات ثقیله و خفیفه (DDR)دی دی آر شده و هوا پیما های جنگی نا پدید شده افغانستان پاسخ بدهند.
17. بیشتر از 10 سال است که در کشور ما یک حکومت قرار دادی تحمیل شده، که یک مشت عناصر فاقد تعهد، تجربه و تخصص، تمامی روال امور را بر وفق مراد شان می چرخانند. ملت حکومت انتخابی و کادر های ورزیده و متعهد خود شان را در ادارۀ امور میهن میخواهند!
18. خارجی ها اگر مقاصد نا روا ندارند، باید نیروی دفاع هوایی افغانستان را احیأ کنند!
19. ما خواهان تأمین و تداوم روابط و مناسبات متقابل دپلوماتیک و اقتصادی بر مبنای میثاق ها و منشور ملل متحد با تمامی کشور های دنیا میباشیم.
20. جامعه جهانی صد ها ملیون دالر را بخاطر محو مواد مخدر در اختیار دولت افغانستان گذاشته، در حالیکه کشت، قاچاق و استعمال مواد مخدر طی ده سال اخیر، در کشور ما بیشتر از هر زمان دیگر افزایش یافته است!
21. کمسیون مصلحتی اصلاحات اداری، مرجع تقرر خویشاوندان و اقوام حاکمان نظام و ماشین تعویض کارمندان متخصص و متجرب با افراد فاقد تعهد و تخصص میباشد!
22. نظام اقتصاد مافیایی حکومت که آلوده با فساد است، پاسخگوی رشد اقتصاد و بهبود زندگی مردم ما نمی باشد.
23. آیا مواد منفجره، واسکت های انتحاری، اسلحه خفیفه و ثقیله و سایر تجهیزات پیشرفته نظامی را کدام کشور از زیر چشمان استخبارات 48 مملکت دنیا برای مخالفان نظام افغانستان عبور میدهد؟ جامعه جهانی باید پاسخ دهد!
24. افغانستان دارای ظرفیت ها و منابع گسترده طبیعی و جهان غرب دارای تکنالوژی پیشرفته میباشند. ما میخواهیم با جهان دارای منافع و مناسبات مشترک و عادلانه اقتصادی و تجارتی باشیم!
25. ما می خواهیم با جهان دارای مناسبات و روابط متقابل دوستانه باشیم.
26. حکومت با تمامی دوستان جهانی اش، طی ده سال گذشته موفق به انجام نفوس شماری در کشور نگردید. در حالیکه بدون نفوس شماری و احصاییه دقیق، برنامه ریزی و رشد و انکشاف اقتصادی-اجتماعی غیر ممکن است!
27. حکومت تنظیم امور جاده ها و نظام ترافیک کشور را که از اولویت های کاری میباشد، حتی در شهر کابل که پایتخت کشور است، عملی کرده نتوانست!
28. اسلام مربوط به یک قوم، یک منطقه و یا نژاد خاص نبوده، بلکه یک امت و یک ملت واحد میباشد. بیایید در زیر این چتر صادقانه جمع شده و کشور مان را از وضعیت بحرانی موجود نجات دهیم!
29. چرا قوای ائتلاف بین المللی، ناتو و امریکا که متشکل از48 کشوردنیا میباشند،باتمامی تکنالوژی پیشرفته نظامی شان، طی 10 سال نخواستند/نتوانستند امنیت را در افغانستان تأمین کنند؟
30. چرا تروریزم با موجودیت  قوای نظامی و استخباراتی 48 کشور دنیا چنان تقویت گردد که داخل وزارت های دفاع، داخله و عدلیه و مراکز نظامی گردند و خود را منفجر سازند؟
31. چرا از آنعده افسران با تجربه جهادی و غیرجهادی که علاقمند خدمت به کشور شان هستند، در اردو، پولیس و امنیت ملی کشور استفاده نمی گردد؟
32. چرا جامعه جهانی در همدستی با حکومت افغانستان، در عرصه باز سازی و نو سازی، نخواستند که برنامه های بنیادی اقتصادی را که عبارت از بند های برق، تقویت نظام زراعتی، صنعتی و صنایع عنعنوی کشور میباشد، طرح و اجرأ کنند؟
33. چرا دولت، طی 10 سال برای فارغان لیسه ها و دانشگاه ها، زمینه های اشتغال را فراهم نگردانید؟ برعکس بیکاری و فقر افزایش یافته و جوانان دنبال کار به کشور های خارج میروند و یا به اعتیاد رو می آورند.
34. بازار آزاد روند اقتصاد کشور را به نفع خود می چرخاند و حکومت مراقبت نمی کند، که با تورید کالا های بی کیفیت و دریافت مفاد ظالمانه باعث افزایش فقر و ناتوانی مصرف کنندگان شده است.
35. چرا اداره نورم و ستندرد که ملیون ها دالر تخصیص میگیرد در تشریک مساعی با وزارت صحت عامه از مواد خوراکه، محروقاتی و ادویه جات مراقبت و آنرا آزمایش نمی کنند که باعث ازدیاد مریضی و مرگ هموطنان ما میگردد؟
36. چرا برای بیگانگان مجال داده میشود که افغانستان را میدان رقابت های نظامی، استخباراتی، سیاسی و اقتصادی شان بسازند؟
37. چرا در مساجد حملات انتحاری صورت میگیرد؟ مسجد عبادتگاه پروردگار و جای صلح و امن برای بشر میباشد.
38. چرا دولت کمسیون های موازی با ادارات عدلی و قضایی را میسازد که هیچ یک توان جلوگیری از مفاسد گسترده اداری را ندارند؟ برعکس خلاف ورزی ها در لفافه فیصله های آنها کتمان میگردد.
39. چرا به گفته رییس جمهور، در رهبری حکومت جواسیس خارجی وجود دارند که از بیت المال مردم معاش و امکانات میگیرند، اما برای بیگانگان کار میکنند؟
40. چرا مردم در برابر همه نا بسامانی های موجود سکوت کرده است؟ آیا این سکوت علامت رضایت مردم و یا علامت ناتوانی در رستاخیز ملی است؟
41. چرا پس از شکست شوروی سابق، بیگانگان مردم مجاهد افغانستان را بخاطر تحقق امیال شان که منجر به تأسیس پایگاه های نظامی در کشور ما گردید، استعمال نمودند؟
42. چرا یک مشت عناصر معامله گر، مجاهدان فی سبیل الله را بخاطر حرص و علایق دنیایی شان در افکار، انظار و اذهان مردمان کشور و دنیا بی اعتبار ساختند؟
43. چرا به معامله گران دین ستیز و میهن فروش فرصت داده میشود که تمامی ارزش های ما را در بدل پول یا کرسی حکومتی به نابودی بکشانند؟
44. مجاهد فی سبیل الله هیچگاه ارزش های اعتقادی را در بدل مادیات دنیایی معاوضله و معامله نمی کند!
45. دشمنان افغانستان طالب را بخاطری ظاهر ساختند که نام مجاهد و افتخارات او را تحت الشعاع و زیر پوشش قرار دهند. اما آفتاب به دو انگشت پنهان نمیگردد!
46. افغانستان خاستگاه و سرچشمه مجاهدین راه حق است، با کشتن مجاهدان دلیر و نامور، دشمنان ما نمی توانند جلو ظهور این رهروان راه آزادی را بگیرند!
47. خارجی ها باید از تاریخ افغانستان اندرز بگیرند که کشور کشایان و امپراتوران معروف هرگز نتوانسته اند، میخ بقای شان را درین کشور بکوبند!
48. بی برنامه گی حکومت برای حال و آینده کشور و فقدان وضاحت تصامیم برای نسل آینده، مانند ظلمتکده یی است که روان مردم افغانستان را در آن زندانی ساخته اند!
49. تدویر لویه جرگه عنعنوی از کارمندان و هوا خواهان حکومت، هرگز مبنای قانونی نداشته و برای مردم مجاهد افغانستان قابل پذیرش نمی باشد!
50. هر نوع مناسبات، روابط و عقد پیمان ها با ملل و ممالک دنیا صرفاً در وجود یک دولت انتخابی و قانونی میتواند وجاهت ملی و قانونی داشته باشد.
51. رییس جمهور فقط با 2 رای در کنفرانس بن از جانب خارجی ها انتصاب یافت. آیا این سرزمین باستانی فاقد شخصیت های ملی بودکه یک شخص ورزیده ملی و دارای ظرفیت مدیریت جایگزین وی گردد

 

زنجیر های اسارت درقالب شعار های آزادی

آزادی، واژه یی زیبا و دوست داشتنی است. وقتی این کلمه در ذهن انسان خطور می کند، در قلمرو باطنی و ضمیر بشر مفاهیم، تصاویر و امید و آرزو های گسترده یی جان میگیرد. ولی، هرگاه محیط ماحول حاکم بر روال زندگی و عملکرد هیأت حاکمه در جوامع انسانی را ارزیابی میکنیم، در بسی موارد، این نعمت بزرگ را نیز مانند سایر پدیده های طبیعت در گرو آدم های فاقد اصالت های ارزشمند انسانی می یابیم.

آزادی ناموس و جوهر گرانبهایی است که پیوسته در معرض تهاجم و ضربه قرار دارد تا با تحدید و حتی نا بودی آن، اهداف جنون آمیز و ضد بشری عناصر و حلقات زورمند و ماجراجو در جوامع انسانی تحقق پذیر گردد.

بشر از آوان پیدایش تا امروز، یا بطور انفرادی و یا گروهی، برای رسیدن به آزادی کامل جد و جهد و مبارزه نموده است. انسان های بیشماری در راه رهایی از اسارت های فزیکی و روانی جان های شیرین شان را در معرض خطر گذاشته و فدا نموده و یا شکنجه، تعذیب و زندان های با شرایط بسیار دشوار را متحمل شده اند، تا در بعضی حصص دنیا، جماعت ها و ملل معینی این شاهد زیبا و دوست داشتنی را در آغوش کشیده اند.

آزادی عشق است و برای وصلت با این شاهد زیبا و رفیع المقام، فقط مللی دست یافته میتواند که، بطور متحد، یکپارچه و بدون کوچکترین اندیشه برتری جویانه، به مبارزه و مجادله بپردازد. هرگاه، کسانی از میان جامعه بشری بیایند و ادعا کنند که ما برای فلان ملت، آزادی می آوریم، حکومت قانون و دموکراسی را استقرار می بخشیم. بیائید برای یک لحظه فکر کنیم که آیا آنها در ماورای این نیات ظاهرأ شریفانه چه مقاصدی را دنبال میکنند؟ آیا ما در طول تاریخ پیدایش نوع انسان، دیده ایم که انسان ها از آنسوی ابحار و اقیانوس ها بیایند و با مصارف گزاف مادی و قبول خطر های مرگبار، برای دیگران حکومت قانون و دموکراسی حقیقی را به ارمغان بیاورند؟ و بعد از تحکیم پایه های عدالت و دموکراسی و استحکام اتفاق و اتحاد در میان یک ملت، بدون طمع و توقعی واپس کوله بار عزیمت بندند و راهی دیار خود شان گردند.

ما بنابر مشکلات گسترده ای که خود مان داریم، جایز نمی دانیم که روی مسائل تاریخی و نحوه زندگی ملل و ممالک دیگر بیش از حد لزوم تبصره نمائیم. اما، این را بصورت تکرار احسن باز هم میگوئیم که، اگر از یاد آوری گذشته های دور تاریخ کشور خود منصرف شویم، بیائید ببینیم که بازهم در 30 سال گذشته، آزادی ما دستخوش چه مصایب و تحولات ناگورای بوده است.

لشکر سرخ مجهز با آیدیالوژی انترناسیونالیزم پرولتری و غرق در سلاح های مدرن، از آنسوی آمو وارد سرزمین مقدس و اسلامی ما شد. رهبران آن پیوسته عدالت اجتماعی، استحکام حکومت کارگری و تأمین حیات دموکراتیک  برای مردم افغانستان را شعار تهاجم بر افغانستان قرار دادند. در حالیکه این هدف نهایی برای آنها نبود، بلکه بعد از تسلط کامل بر تمامی قلمرو افغانستان و استقرار یک نظام مبتنی بر ساختار سوسیالیسی درین کشور، میبائیست طرفداران شان را در پاکستان بر اریکه قدرت دولتی می نشانیدند و با تشکیل نظام سیاسی همانند افغانستان، تحقق مفکوره (جنگ را از قلمرو شعاع امنیتی خود به دروازه های دشمن برانید) راه شان را بسوی آب های گرم(بحرهند) باز میکردند، با استفاده از فرصت، جانب کشور های خلیج فارس و شرق میانه هجوم می بردند و با دشمن بزرگ خویش مصاف می دادند.

اما، آنها قبل از آن که، پس منظر تاریخی، عقاید، سنن، عرف و عادات ملل مسلمان مسیر حرکت شان را به دقت مطالعه میکردند،از وضعیت اراضی نا مساعد و عارضه دار، جنگ های گوریلایی و عواقب اقدامات احساساتی خویش برداشت های علمی و دقیق میداشتند، به تحریکات کاملاً نا موجه و ناپخته دست زدند.

شکست ها و دست آورد های این لشکر کشی ها مربوط به خود آنها و ملت های شان میشود که بدون دست آوردی برای آنها، نه تنها کشور ها و ملل تحت سلط را به رنج ها و مصایب گوناگون مبتلا گردانیدند، بلکه فرزندان ملل شانرا در دور دست هایی مانند افغانستان، قربانی سیاست  های قدرت طلبانه و توسعه جویانه خود ساختند، مردمان سرزمین های دیگر را در برابر خود تحریک کردند، از خود خاطرات دردآوری را در اذهان، افکار و صفحات تاریخ ملل و ممالک دیگر بجا گذاشتند. اما، منظور ازین بحث ما درین امر نهفته است که، ملت افغانستان حدود دو ملیون شهید و معلول و معیوب  دادند و دیوار پولادینی جهت دفاع از منافع ستراتژیک قدرت های بزرگ و آزادی و استقلال کشور های منطقه شدند. بدین معنی که، ما سینه های خود را سپر کردیم تا همسایه های جنوب و غرب ما از خطر تهاجم در امان بمانند و غرش تانک ها و تو پخانه ها بگوش کشور های خلیج نرسد و هیئت و هیکل هیبت ناک لشکر سرخ در آب های گرم و در خلیج فارس به قوت های مسلح دشمن بزرگ دندان نمایی نکند.

مگر به پاداش بزرگترین و پرارزش ترین هدیه ای که عبارت از دفع و طرد گسترده ترین تهاجم توسط نیرومند ترین قوای مسلح به کشور های منطقه و آنسوی اقیانوس هابود و آنرا ملت پا برهنه افغانستان به قیمت خون و جان خود، سخاوتمندانه به جهانیان اهدا کرد، آیا آنها در برابر ما چه کردند؟

آنها، تحت این عنوان که، گویا مردم افغانستان را در جهت رهایی از تسلط لشکر متهاجم کمک لوژستیکی نموده اند، و درجهت شکستن زنجیر اسارت برای ما ابزار درهم شکستن آنرا مهیا کرده اند، با استفاده از شیوه های نوین دسایس قانونی شده و طوماری شده، یکبار دیگر تاریخ را از مجرای دیگر و بگونه دیگر تکرار نمودند.

به سوی وفاق ملی

ملت مسلمان افغانستان در گیر ودار منازعات خونین سی سال جنگ خانمانسوز، سرمایه های مادی و معنوی زیادی را از دست داده است. ملیون ها فرزندان رشید این کشور که سرمایه های ملت بودند- شهید، معلول، معیوب و مجبور به جلای وطن گردیدند. شهر ها و روستا های کشور منهدم و زیر بنا های اقتصادی از هم پاشید. با آنکه تحمل این همه مشکلات دشوار و دردناک است ؛ اما آنچه بیش ازهمه ملت را در ورطه توقف و رکود درعرصه های گوناگون اقتصادی ، اجتماعی ، سیاسی وفرهنگی قرار داده است.

عاملین تعصب و نفاق ملی

یکی از تعاریف ملت این است، که اقوام مختلف با زبانها، عقاید، نژاد ها، رسوم و عنعنات متفاوت، ولی منافع و ارزش های مشترک ملی و کشوری شان، در یک قلمرو جغرافیایی زنده گی و برای ترقی و تعالی سرزمین مشترک شان از دل و جان می کوشند. مگر، معنای دیگر ملت عبارت از پیروان یک دین و مذهب میباشد که بر مبنای این تعریف، مردم افغانستان بحیث ملت مسلمان و دارای عقیده و فرهنگ واحد اسلامی، از تعریف اولی مستثنی میباشد.